Irakaskuntzaren “praktika onak”
ordenagailuekin, hezkuntza erreferentzia printzipioak behar dituzte.
Gauza
bat da teknologiak gelan erabilgarri izatea, hau ezinbesteko eta beharrezko
baldintza bat da, baina, ez nahikoa, eta
beste gauza bat da, teknologien bitartez, kalitatezko irakaskuntza eta
ikaskuntza pedagokikoa garatzea. Honekin, esan nahi duena da, ez dela nahiko
didaktikoki ikasleek eta irakasleek ordenagailuak eta bestelako tresna
digitalak erabiltzea, baizik eta, praktikak ere printzipio batzuei eta kalitate
pedagoko bati erantzun beharko diotela.
60ko
hamarkadaren lehenengo urteetatik hasi ziren
hezkuntza informatikoaren lehenengo esperientziak eta gaur egunerarte
jakintza hori garatzen eta hartzen joan gara. Gehiagotan hartu ditugu, egindako
akatsetatik eta ezjakintasunetatik ondo egindako gauzetatik baino, azken hauek,
gelan teknologiaren erabileraren inguruko planifikaziorako, garapenerako eta
proiektuak, ariketak eta jarduerak ebaluatzerako orduan kontuan izan beharreko
irizpide eta printzipioak adierazten ditu.
Hona hemen, irakasleek teknologiekin planifikatzerako eta
esperientzia hezitzaileak garatzen dituenerako kontuan izan behar dituen
printzipio batzuk:
-
Lehenengo eta behin, argi izan behar dugu eta
kontziente izan behar gara, ordenagailuak bere baitan, ez dutela irakaskuntza
eta ikaskuntza hobetzen. Sinismen okerra da pentsatzea, ordenagailuak
sartzearekin bakarrik ikasleek gehiago ikasiko dutela edo hezkuntza prozesuak
kalitate hobeagoa izango duela. Teknologia gelan sartzeak beharrezkoa izango du
berrikuntza pedagogiko bat, horrela ikasleen errendimendua eta motibazioa
hobetzeko.
-
TIC en efektu pedagokikoak ez daude
teknologiaren edo erabilitako softwarearen menpe, baizik, gelaren inguru
soziala eta antolatzailearen menpe eta baita ere, irakaslearen eta ikaslearen
artean ezartzen den komunikazio
egoeraren menpe. Hau da, hezkuntza kalitatea ez dago zuzenean erabilitako
teknologiarekin lotuta (audiobisuala, informatikoa edo papelean izanda ere) baizik,
erabilitako irakaskuntza metodoaren araberakoa izango da eta honetan nola
integratzen dugun teknologiaren erabilera ikasleek egin beharreko jardueretan.
-
Bigarrenik, esan beharra dugu, TICak
irakaskuntza natural soziokonstruktibistaren garapenerako eta antolaketarako
erabili beharko liratekeela. Konstruktibismo soziala, momentu honetan,
hezkuntza ikerkuntzaren arloetan dagoen teoria psikologiko sendoena eta
zabalduena da, Piaget, Vigotsky, Brunner eta beste hainbat teorialari anglosajoiek
bermatutakoa, baita Espainolak ere. Eskolako hezkuntza, edukien prozesu
eraikitzaile bat izan behar da, non
ikasleak jarduerak egitean dituen egoera problematioei modu kolaboratzaile
baten aurre eginez, hauek izan litezke soziokonstuktibismoaren oinarriak.
Ikaskuntza berriz, ikasleak momentu konkretu batean, bere esperientzia kontuan
izanik, esanahien berreraikitze prozesu horri deituko genioke. Horregatik,
teknologiak, posizio hauetatik, ez da izan behar irakaskuntza prozesuaren
ardatza, baizik, eraki beharreko eta egin beharreko jardueraren elementu mediatzailea.
Teknologiaren ekintzen garapenean, protagonista gizakia bera izan behar da,
beste sujetu batzuen kolaborazioarekin.
Ideia
hauek, ordenagailuen bidezko irakaskuntza
– ikaskuntza egoeren antolaketarako eta proiektu eta esperientzia berritzaile
eta sendo askoren inspiratzailea izaten ari dira. Metodolia didaktiko batzuk
proposatu dira, TICetan oinarrituta edo hauek euskarri moduan izanda, bere
desberdintasunekin, planteatutako problema horiek egiteko behar duten
aukeraketa, analisi eta informazioaren berreragiketa hori tresna informatikoen
bidez taldeka egitea planteatzen da.
Interneten
erabileran oinarritutako metologia batzuk, problemen ikaskuntza da (PBL),
webquestak, proiektuen bidezko ikaskuntza (app), ikaskuntza zirkuluak edo CSCL(
Aprendizaje Colaborativo a través del Ordenador) dira, ordenagailuen ikaskuntza
printzipioen aplikazioaren barnean.
-
Hirugarrenik, teknologia informatikoa,
papelekoaren edo audiobisualaren desberdintasunean, manipulatzeko, gordetzeko,
antolatzeko eta berreskuratzeko aukera ematen du, guzti hori modu erraz eta
arin batean.

Bideoen edo liburuen informaziora sartzeko jartzen dituzten
zailtasunen aurrean, interneta eta diska digitalak datu pila gordetzen dituen
errekurtsoak dira.
Horrela ikaslearen
gaitasunak eta inforamzioaren erabilera inteligentea ahalbidetuko da.
Gaitasun hauen garapena, jakintza bat erakitzen duenean edo
praktikan jartzen duenean bakarrik emango da eta arazo horri irtenbidea
aurkitzeko erabaki egokiak dagokionarengan. Horretarako internetaren erabilera
egingo du, horrela, informazioa aztertu, eta diskriminatzen ikasiko du eta lan
pertsonala eraikiz informazio posible guztia sortuko du, horri, formato
testuala, gragikoak edo multimedia sartu beharko dio eta azkenik bere web
orriaren bitartez, aurkezpen multimedia, edo poster baten bitartez zabaldu
beharko du. Informazioaren erabilera inteligentea egiteko garatu beharreko
atalak dira horiek. Prozesu hau ez dago
konpetentzien garapenaren irakaskuntzaren metodotik aparte eta Lehen
Hezkuntzako eta Bigareen Hezkuntzako kurrikulumetan gehitua izan da, orain ez
dela asko.
-
Azkenik, aipatu beharra dago, teknologia
digitalak sujetuen arteko komunikaziorako errekurtso boteretsuak direla (
ikaslearentzako irakaslearentzako bezala) bai geografikoki hurrun daudelako edo
baita denboran ez dutelako koinziditzen. Zentzu horretan TICak kolaboratiboki
beste ikasle talde batzuekin lan egitea ahalbidetzen dute, hurrun daudenak
beste leku batean edo denbora eta espazio desberdinetan daudelako.
Posta
elektronikoa, foroa, txatak edo bideokonferentziak dira errekurtsoetako batzuk
jardueren garapena posible egiten dutenak.
Irakasleen arteko, materialaren, unitate
didaktikoaren edo esperientzia pedagogikoen trukaketak , web edo espazio birtualen
bidez erraztu daiteke. TICak aurreko
beste teknologiekin alderatuta, bai papelekoarekin eta bai audiobisualarekin, esan
daiteke, informazioaren zabaltzearen soportea izateaz gainera, interakzio edo
elkarrekintza komunikatiboa gehitzen duten errekurtsoak dira.
Dekalogo
baten antzera, “praktika onak” planifikatzeko, irakasleak teknologiekin.
Aurreko lau printzipio horietatik,
orientazio edo gomendio praktikoen multzoa dugu hemen, gelan teknologien
erabilera praktikoan oinarritutako gidaren irizpide moduan erabili ahal izateko.
-
Nabarmenena edo garrantzitsuena beti hezkuntza
izan behar da eta ez teknologia. Horregatik irakasle batek TIC en erabilera
planifikatzen duenean, beti izan beharko du kontutan zer ikasiko duten ikasleak
eta teknologiak norarteko laguntza diren ikasleen ikaskuntza prozesua eta
kalitatea hobetzeko.
-
Irakasle bat TICen kontziente izan behar du eta
ez dutela erabateko efektibitatea hezkuntzarekiko argi izan beharko du. Eta
beraien kasa, ez dute hezkuntza
berrikuntzarik ekartzen. Ordenagailuen erabilera hutsak ez du esan nahi
irakasle hobeagoa edo txarragoa denik eta ezta ikasleen motibazioa hobetuko
duenik, eta beraien errendimendua eta interesa hobetuko duenik ere.
-
Metodo edo estrategia didaktikoa da
planifikatutako jarduerekin batera era bateko edo besteko ikaskuntza bultzatzen
dutenak. Metodo erakusgarri batekin TICen erabilera bultzatuko da eta hauen
erabilera ere. Irakaskuntza metodo konstruktibista batekin, TICak, aurkikuntza bidezko hezkuntza prozesua errazten
dute .
-
TICak arlo desberdinetarako ( matematika,
lengua, historia…) errefortzu bezala erabili behar dira eta baita teknologia
digitalari lotutako konpetentzia zehatz batzuk lortzeko eta garatzeko ere.
-
TICak
bilaketarako, kontsultarako eta informazioa sortzeko erabiliak izan
daitezke eta baita beste pertsona batzuekin erlazionatzeko eta komunikatzeko.
Hau da, bultzatu behar duguna da, ikasleak TIC jarduerak garatzea bai
inteligentzia naturalean eta bai interakzio sozioalean ere.
-
TICak lan indibidualerako erabiliak izan
daitezke eta baita prozesu kolaboratzailearen garapenerako prozesuetan ere ,
presentzialki nahiz birtualki.
-
Jarduera bat, unidade didaktiko bat, proiektu
bate do hariketa bat planifikatzen
denean TICekin, argi azaldu behar da zein den helburua eta ikaskuntza eduki kurrikularra
eta baita konpetentzia edo zein gaitasun
teknologiko/infomazional bultzatzen den ikaslearengan.
-
Ikaslean, informatika gelara eramatean,
inpobisazioa sahiestu behar da. Oso garrantzitsua da denbora, ariketak edo
jarduerak, ikasleen taldekatzeak eta lanaren prozesua ondo planifikatuak izatea
.
TICen erabilera ez da kontsideratu behar, betiko
irakaskuntzatik at dagoen prozesu bat bezala. Hau da, ordenagailuen
erabileraren jarduerak integraturik egon behar dira erakusten ari garen eduki
kurrikularretan.
Testu honen jarraipena nire taldekide Ainhoak egin du, hemen ikusi dezakezue: Ainhoa
Olatz, Eneka eta
Mirarik, gainontzeko taldekideak, beste testu batzuk irakurri eta azaldu dituzte.